Księga Hioba

„Księga Hioba” to jedna z najstarszych ksiąg Starego Testamentu, której autor pozostaje nieznany. Powstała prawdopodobnie około V wieku przed naszą erą, choć badacze spierają się o dokładne datowanie. Należy do ksiąg mądrościowych i ma formę poematu dydaktycznego, w którym krótka prozatorska rama okala długie, poetyckie spory bohaterów. Jest też jednym z tych tekstów, które wracają w literaturze przez wieki, od średniowiecza po współczesność.

Hiob to człowiek sprawiedliwy, bogaty i szczęśliwy, mieszkaniec krainy Us. Pewnego dnia pada zakład między Bogiem a Szatanem: czy Hiob zachowa wiarę, gdy straci to, co ma? Zaczyna się lawina nieszczęść. Znikają dzieci, majątek i zdrowie. Do siedzącego w popiele bohatera przychodzą przyjaciele, Elifaz, Bildad i Sofar, a po nich Elihu, i wszyscy powtarzają jedno: cierpisz, więc musiałeś zgrzeszyć. Hiob się nie zgadza. Wie, że jest niewinny, i zadaje pytanie, które przez wieki nie dawało spokoju filozofom, poetom i teologom.

Dlatego ta księga tak mocno działa na egzaminie. Nie dostajesz łatwej odpowiedzi, tylko spór o sens cierpienia, sprawiedliwość Boga i granice ludzkiego rozumienia świata. Najczęściej wracają trzy hasła: teodycea, czyli próba pogodzenia dobra Boga z istnieniem zła, motyw cierpienia niewinnego oraz wiara wystawiona na próbę.

Uważaj na typowe błędy. Hiob nie jest bohaterem, który po prostu potulnie znosi wszystko, bo skarży się, kłóci i żąda odpowiedzi. Przyjaciele nie są też bezwzględnie źli, tylko reprezentują prostą zasadę odpłaty, którą księga podważa. Nie szukaj więc w tekście morału w stylu „bądź grzeczny, a będzie ci dobrze”.

Poniżej wybierz to, co jest ci teraz potrzebne: streszczenie, pełne opracowanie z charakterystyką bohaterów i analizą motywów literackich, quiz z lektury albo poradniki na maturę z polskiego. Zacznij od tego, co dziś sprawia ci najwięcej kłopotu.